برگ های سبز دفتر زندگی ام

به دنیا آمدن پسرم ، کوروش

نازنین — Fri, 19 Aug 2011 09:39:58 GMT

روز شنبه 9 جولای روز تولد کوروش بود که دکتر تاریخش رو بهمون گفته بود ولی نه از درد خبری بود و نه از آمدن کوروش :)

یکشنبه شب 10 جولای مهمون داشتیم و با رفتن مهونا دردا اومد سراغم .. ولی بهش اهمیت ندادم چون نمیدونستم درد زایمان چیه و هم اینکه دردا زیاد نبود ولی میومد و میرفت ... همسرم گفت وقتشه و هی فاصله دردهارو چک می کرد وقتی 5 دقیقه شد گفت دیگه باید بریم بیمارستان ولی من بازم گفتم نه اگه برم مثل هفته گذشته برمیگردونن .....

ولی دیگه با اصرار همسر و بابا راهی بیمارستان شدم احسان گفت که می تونی درد رو تحمل کنی تا من یه دوش بگیرم و اصلاح کنم گفتم هر چند ساعتی که می خوایی کارات رو انجام بده من حالم خوبه !!!! دیگه راه افتادیم تو بیمارستان اول بهم یه ظرف داد که ادرارم رو توش بریزم ولی بعدش گفت ولش کن بیا معاینت کنم دیگه تا معاینه کرد دیدم چشاش گرد شد و گفت 8 سانت دایلت شدی...بعد گفت خوبی ؟ درد نکشیدی ؟ گفتم چرا ولی دردا زیاد نبود گفت تو خیلی تحملت بالاست ولی واقعا تخمل من بالا نبود و دردها به نظرم زیاد نبود و شاید هم شانسم خوب بود .. دیگه سریع ویلچر رو آورد و منو برد لیبر گفت اپیدورال می خوایی ؟ منم به احسان گفتم نگیرم دیگه چیزی نمونده ولی احسان مخالفت کرد و گفت نه بزنید چه کاریه درد بکشی خلاصه اپیدورال گرفتم

من ساعت 3:30 صبح تو لیبر بودم دیگه بعد از اپیدورال درد رو حس نکردم ..

دیگه پرستاره اومد و گفت که باید کم کم پوش کنی خودت باید این کارو انچام بدی من اونموقع دیگه انتقباض ها رو حس می کردم ولی دردش زیاد نبود بهم می گفت که تا انتقباض رو حس کردی زور بزن (در هر کانترکشن سه بار نفش گیری می کردم و پوش می کردم ) یه مدت بهم استراحت داد و منم راحت شدم ... ساعت 10 بود که اومد گفت دیگه داره تموم میشه

منم خوشحال شدم و پرسیدم چقدر طول می کشه که پسرم رو ببینم؟ گفت 2 ساعت دیگه وایییی منو می گی آوار رو سرم خراب شد . ولی باورتون نمیشه این 2 ساعت هم مثل برق و باد گذشت و دیگه با فشارهای من هی سر پسرم بیشتر میامد بیرون .... احسان هی تشویقم می کرد که من دارم سرشو میبینم نازنین دیگه چیزی نمونده منم می گفتم داری بهم دلداری میدی؟ خلاصه قسم که به خدا دروغ نمیگم من سرسش رو میبینم پر مو هست مثل خودت :) بعد زایمان احسان بهم گفت که با هر فشار تو انگار من هم درد می کشیدم و پوش می کردم و بهم گفت که لحظه تولد کوروش بهترین صحنه ایی بوده که تو زندگیش دیده

احسان و مامان بالای سرم بودن دیگه دکتر هم اومده بود و همه وسایل آماده بود دیگه در کیت رو هم باز کردن و آماده برای گرفتن خون بند ناف .... دیگه دکتر هم به جمع تشویق کننده ها پیوست و هی مدام منو تشویق میکردن من دیگه نفسم بیرون نمی آمد انرژیم تموم شده بود و می گفتم دیگه نمیتونم ولی احسان هی می گفت باورت می شه چیزی نمونده ..... مامان هم از اونطرف بهم دلداری می داد

دیگه اون آخراش من که تا ااون موقع حتی گریه و آه و ناله نکرده بودم فریاد می زدم و می گفتم نمیتونم دکتر بهم گفت اینجارو نگاه کن منم دیدم سر پسرم اومده بیرون با موهای سیاه و وسط راهه پرستار هم گفت ممکنه بند ناف بپیچه دور گردنش من دیگه برای اینکه پسرم اذیت نشه سه بار دیگه پوش کرده و با سومیش دیدیم یه نی نی کوچولو رو
گذاشتن روی سینم واییییییی نمیدونید چه حسی داشتم بهترین اجساس دنیا بهترین لحظه زندگیم پسرم چشماش رو باز کردو به من نگاه کرد و احسان هم صداش کرد کورش روش رو به سمت احسان برگردوند و نگاهش کرد..... واییییییییییییییی من باورم نمیشد من این کارو کرده بودم و از پسش بر اومده بودم .... همونطوری که می خواستم فکر نمی کردم اینقدر تحملم زیاد باشه

دیگه احسان بند ناف رو کات کرد و پسرم اومد تو دنیای زمینی ها و از من جدا شد بعد از 9 ماه و در این لحظه شیرین ترین و غم انگیزترین لحظه زندگی ام در ذهنم ثبت شد

پسرم و بغلم گرفتم و بوییدمش و بوسیدمش ازش سیراب نمیشدم دلم نمی خواست ازم بگیرنش .. احسان گریه می کرد و باورش نمی شد نمیدونید چه صحنه قشنگی توی زندگیم شکل گرفت اصلا توان بیانش روندارم ثمره عشق من و احسان تو این روز متولد شد 11 جولای 2011 ساعت 12:09 ظهر ....و ساعت 11:40 شب روز 20 تیر ماه سال 1390 به وقت ایران در شهر توسان ایالت آریزونا در کشور آمریکا

دیگه ازم گرفتنش و وزنش کردن و کارای دیگه رو انجام دادن ... وزنش 3650 و قدش 52 بود بابا هم اومد و به جمع ما اضافه شد ... خیلی خوشحال بودم که بابا و مامان در کنارم بودند و در بهترین لحظه زندگی من و احسان رو همراهی کردند

دیگ همه چیز چک شد و من بعد 2 ساعت رفتم اتاقی که بهم داده بودن ...

هفته چهلم

نازنین — Mon, 01 Aug 2011 08:45:00 GMT

هفته چهلم هفته آخر بود و من هر زمان منتظر دردها بودم ... روز اول جولای ملاقات هفته 39 بود که دکتر به من گفت دیگه هفته دیگه نمیبینمت و تو همین آخر هفته زایمان می کنم ... دلهره افتاد تو جونم و فکر کارایی افتادم که هنوز نکرده بودم ... برای کوتاهی موهام رفتم که از قبل وقت گرفته بودم ... بابا و احسان رو هم فرستادم که ماشین رو بشورن و کارسیت رو روی صندلی ثابت کنند و به بقیه کارا رسیذگی کنند .

اومدم خونه ولی از درد هیچ خبری نبود ولی وقتی شب لک دیدم به وحشت افتادم و با توجه به حرف دکترم خیلی ترسیدم و با مامان و احسان راهی بیمارستان شدیم و وسایل رو هم با خودمون بردیم ... اونجا معاینه ام کردند و گفتند که هنوز وقتش نیست و دست از ژا درازتر برگشتیم خونه خودم حدس میزدنم آخه دو دیت من روز نهم جولای بود ولی خب گفتم شاید کوروش قراره زودتر به دنیا بیاد

دیگه وارد هفته چهلم شدم و روزای آخر بارداریم رو سپری می کردم و از این دوران لذت مبردم با پسرم حرفهای ناگفته ام رو زدم چون میدونستم بهترین لحظات زندگی برنخواهد گشت

احساس دوگانه ایی داشتم هم دوست داشتم روی ماه کوروشم رو زودتر ببینم و هم دوست داشتم که تا ابد درون من بمونه و عشق داشتنش رو با کسی قسمت نکنم راستش رو بگم خسودیم میشد که همه دوسش داشته باشن

در آخرین روزهای بارداری 15 کیلو اضافه وزن داشتم

آخر هفته چهلم روز 8 جولای بر خلاف نظر دکتر که گفته بود آخر هفته گذشته پسرم به دنیا می آد برای چکاپ رفتم دکتر خودم رفته بود مسافرت و من مجبور بودم وقت ملاقاتم رو با دکترای دیگه بگیرم .. دکتر گفت که همه چیز خوبه و اگر تا آخر هفته 41 زایمان نکنم خودشون کوروش رو به دنیا میارن و اگه عجله دارم میتونم خودم دوشنبه برای زایمان برم که من و احسان گفتیم که عجله ایی نیست و ترجیح میدیم که خودش با خواست خودش به دنیا بیاد :)

ادامه دارد.........

دوستای عزیزم ببخشید که دیر آمدم می دونم که بیشتر شما این دوران رو تجربه کردید و میدونید که چقدر روزهای سختی رو پشت سر گذاشتم به زودی می آم و بقیه ماجرا رو براتون می نویسم

هفته سی و نهم

نازنین — Wed, 06 Jul 2011 23:12:39 GMT

من مادر می شوم ... من مادر می شوم .... این جمله ایست که این روزها تکرارش احساس خوب ولی غریبی را به من منتقل میکند

دیگر چشم براهی دارد تمام می شود و تا چند روز دیگر من روی ماه ترا خواهم دید .... همان چهره معصومی که بارهاو بارها در ذهنم تصورش کرده ام

روزی که نه ماه است انتظار آنرا می کشیم و برایش بی قراریم انتظاری که شاید دوست داشتنی ترین چشم براهی زندگی ام بوده است... پسرم ۳۹ هفته و ۴ روز است که تو در بالینم به آرامی روزگار می گذرانی . ۳ روز دیگربه دنیای ما آدم بزرگ ها پا می گذاری شاید که ورودت با رسیدن به آزادی برای وطنم همراه باشد. پسرم شاید تو هیچ وقت این آرزو را درک نکنی ولی بدان که این بزرگترین آرزوی مادرو پدرت بوده و هست .

جمعه هفته ای که گذشت (اول جولای) دکتر در به قول خودش ملاقات آخر به من گفت که حتما تا دوم یا سوم جولای زایمان خواهم کرد و برای ملاقات بعدی من را نخواهد دید ... با شنیدن این خبر شوک عجیبی بهم دست داد و یک لحظه احساس کردم که تمام کارهایم مانده است و برای آمدن پسرک آماده نیستیم . بعد از برگشتن از مطب دکتر بابا و احسان بیچاره را به کارواش برای شستشو ماشین و نصب کارسیت فرستادم و خودم هم برای کوتاه کردن موهایم به آرایشگاهی رفتم که از پیش وقتم گرفته بودم . به حساب خودم تمام کارها را تمام کردم که فردا برای زایمان به بیمارستان برم ولی بی خبر ازاینکه این پسر ما خوش قول است و بی موقع دست به کار آمدن نمیشود .و تا امروز که ۶ جولای است ما کماکان در انتظار به سر می بریم :)

در این هفته پسرم از استرالیا یه بسته پستی با هدیه های زیبا دریافت کرد ... دست خاله ماهرخ و عمو بابک عزیز و همینطور پارمیس کوچولوی خوشگلم درد نکنه بابت زحتمی که کشیدند .

این روزها توجه دوستان و بستگان به شدت به من آرامش میدهد . بعدازهر مکالمه تلفنی یا خواندن هر ایمیل و پیغامی دلم آرام می گیرد که من تنها نیستم و همه با من در انتظارند . شاید همه اینجا را نخوانند ولی می خواهم برای همه ، چه آنها که می خوانند چه آنها که از این وبلاگ بی خبرند و آنهایی که با مهربانی و بی ریا در این وبلاگ برایم پیغام می گذارند بگویم سپاسگزارم که هستید و مرا تنها نمی گذارید ......

شاید این آخرین پست من پیش از تولد کوروش باشد ، پنجره ایی پیش روی من است که تا به حال برایم باز نشده است پس نیازمند آرزوهای خوب شما هستم که پشت این پنجره برایم پر باشد از تجربه ها و خاطرات خوب و به یاد ماندنی .

هفته سی و هشتم

نازنین — Sun, 26 Jun 2011 04:42:00 GMT

لحظه لحظه این روزهایم با اندیشیدن به تو می گذرد .. اینکه تو سالمی ؟ شبیه کی هستی ؟ چشمات چه رنگی هستند ؟ موهات به کی رفته ؟ و خیلی چیزای دیگر که فکر هر مادر پا به ماه را درگیر می کند.

پسرم تا امروز ۳۸ هفته است که تو نزدیک نفسم هستی جایی که هیچکس به کس دیگر از این نزدیکتر نمیشود . من وارد هفته ۳۹ میشوم و این ۳۸ هفته پربود از خاطرات دوران بارداری که دوست داشتنی ترین و شیرین ترین خاطرات دوران زندگی ام را به همراه داشته است

این هفته های آخر شاید برای من کمی کند می گذرد و من فکر می کنم که چرا زمان در روزای دیگر اینطور متوقف نمیشود و هر لحظه احساس کسی را داری که زمان را از دست می دهد .

خیلی کارا هست که در این دو هفته باقیمانده دوست دارم انجام بدم که می دانم شاید فرصتش را نخواهم داشت ولی فرصت انجامش را هم در این دو هفته ندارم

می خواهم یه مادر سخت گیر نباشم و همه چیز را آسان بگیرم که هم خودم اذیت نشوم و هم خانواده ۳ نفری ما شاد و خوشحال باشد ...

روز ۱۳ جون برای کلاس شیردهی که از پیش ثبت نام کرده بودم شرکت کردیم کلاس مفیدی بود و انصافا احسان هم برخلاف فکر من خوب همکاری و مرا همراهی کرد .

روزهای ملاقات با دکترم خیلی وقت است که هفته ایی یکبار شده است و در آخرین ملاقات که دو روز پیش بود من ۳۳ پوند وزن اضافه کردم و همه چیز نرمال است فقط دکترم در زمان زایمانم در تعطیلات به سر می برد

از دو هفته پیش تا امروز شکمم به شدت بزرگ شده است مثل اینکه کم کاری ماههای پیش را جبران کرده باشد ولی هنوز از ترک خبری نیست :) پاهایم کمی ورم کرده است و وقتی حالت آویزان داشته باشد ورمش بیشتر می شود

حرکات کوروش کمتر شده است و دیگر جایی برای تکان دادن دست ها و پاهایش ندارد . حزکاتش چیزی شبیه سر خوردن است . پاهایش را محکم به معده ام فشار می دهد و آرنجش را به شدت به پهلویم می کوبد نمی دانم چگونه بیان احساسم را کامل کنم فقط این را می دانم که لذت بخش ترین قسمت زندگی هر زن بارداری است و بس .

بودن مامان و بابا آرامش را برایم به ارمغان آورده است احساسی که در این ۳۲ سال زندگی ام به این شدت درکش نکرده بودم ... آنچنان با عشق از من نگهداری می کنند که انگار من همان نازنین ۵ ساله ای هستم که نیاز به مراقبت آنها دارد . کاش بتوانیم برای کوروش اینگونه پدر و مادری باشیم ....

دوران بارداری خوبی داشتم و خوشحالم که خداوند به من تا این اندازه لطف خودش را نشان داده است

دیشب هم فکر می کنم آخرین مهمانی را پیش از تولد کوروش در خانه داشتیم در کنار دوستانی که با خودشان عشق به خانمان می آورند مهمانی خوبی بود دلم می خواست که همه در کنارمان باشند ولی دیگر شرایط من اجازه داشتن مهمان زیاد را نمیدهد

دلشوره هایم بیشتر می شود ولی احسان با این همه درگیری خودش مرا دلداری می دهد و تلاش می کند روند زایمان را در حد خوردن یک لیوان آب آسان نشان دهد من فقط به حرفهایش گوش میدهم ولی درونم غوغایست که هیچ کس جز خودم نمیداند .

برایم آرامش را از خدا بخواهید

روزهای به یاد ماندنی + هفته ٣۶

نازنین — Tue, 31 May 2011 01:10:00 GMT

روزها از پس هم در گذرند و مرا نزدیک و نزدیکتر به دیدارت می کنند

پسرم تا امروز ٣۶ هفته است که در کنارم نه که در قلبم هستی و مرا از عشق خودت به اوج می بری ! کاش این روزهای با تو بودن پایانی نداشت و من مجبور نبودم آغوشت را با کسی قسمت کنم

این روزها به خیلی چیزها فکر می کنم که این افکار مرا ساعت ۵ صبح بیدار می کند و دیگر خواب به چشمانم باز نمی گردد به تو فکر می کنم ، به روزهای پشت سرم و به روزهای پیش رو ... حالا باورش برایم پذیرفتنی شده است که تو هستی و من مادر خواهم شد

روز ١٣ می روز خوبی بود روزی که بعد از ٣ سال دیدارها تازه می شد .... باور کردنی نبود و اشکهای من که تمامی نداشت ... نگار و احسان عزیز دوتا از دوستان بسیار خوبمان هم برای کمک مارا همراهی کردند

هفته بعد طبق برنامه ریزی سفرمون رو به لاس وگاس و سدونا و گرند کنیون با مامان و بابا شروع کردیم هر چند که این مسیر برای ما تکراری است ولی هر سفر برای ما خاطره ایی منحصر به فرد است با کسانی که دوستشان داریم و از در کنار آنها بودم لذت می بریم ... برای من که ماههای آخر هستم پیاده روی در لاس وگاس کمی خسته کننده بود ولی برای اینکه مامان و بابا از سفر لذت ببرند دم نزدم :) چون میدانستم که بعد از به دنیا آمدن کوروش حداقل تا مدتی رفتن به سفر غیرممکن خواهد بود. به طور کلی سفر دل انگیزی بود و لذت بردیم

روز شنبه ٢٨ می روز تو بود " بی بی شاور" که به رسم این خارجی ها ولی با شیوه ایرانی برگزار شد .... تمام غذاها رو هم مامان زحمتش رو کشید .. کلا به خوبی برگزار شد و دوستای خوبم خیلی همکاری کردن و این جشن یکی از خاطره انگیز ترین جشن ها شد امیدوارم بعد ها کوروش هم با دیدن عکسا و فیلم این جشن زیبا لذت ببرد و بداند که همیشه برای ما عزیز بوده است

سونوگرافی ۴ بعدی هم رفتیم که به لطف آقا کوروش عکس واضحی نداریم :) آخرین باری که رفتیم به طور کلی رویش را برگردانده بود که در این مورد به پدر گرامیش رفته که اصولا از عکس و فیلم و اینجور چیزها خوشش نمی آید

وسایل کوروش را هم با همکاری مامان ، بابا و احسان چیدیم و یه نظمی به اتاق دادیم فکر می کردیم خیلی شلوغ و به هم ریخته به نظر بیاید ولی بسیار زیبا و دل انگیز شد

تمام لباس هارو هم مامان شست و اتو کرد و چید فقط جای کوروش در کنار تختمان خالی است که بی تابی من و احسان را چندیدن برابر می کند این شد که پیش خودم گفتم خوب شد که زودتر از اینها دست به کار چیدمان نشدیم ... وسایل بیمارستان و کیت بند ناف هم آماده و حاضر است هر چند که اینجا در بیمارستان همه چیز در دسترس است ولی ما هم کمی وسایل مهیا کردیم .... دیگر برای آمدن کوروش لحظه شماری می کنیم و آمادکی خودمان را برای ورودش اعلام میداریم

دیروز هم دکتر بودم که گفت همه چیز نرمال است و کوروش سر جای خودش قرار گرفته و من باید منتظر دردهای زایمان باشم که نمیدانم چگونه است و فقط تصوری از آن دارم ه نمیدانم درست هست یا نه !

تا حالا ٣٠ پوند وزن اضافه کرده ام ولی به نظر خودم به خانوم های باردار ٨ ماهه نمی مانم. و هر کسی را که میبینم باردار است در حا ازش می پرسم که هفته چندم است و شکمش را با خودم مقایسه می کنم

از ورم و ترک خبری نیست یعنی تا حالا که خبری نیست امیدوارم تا آخرش هم همینطور باشد . تکان هایت کمتر شده است و به گفته دکتر تا الان ۶.۵ پوند هستی تا ببینیم که تا آمدنت چکاره ایی ؟

خواب شبهایم پاره پاره شده است و گرما زدگی امانم را بریده است و البته بی حالی را هم به آن اضافه کنید ...

تا آنجا که ذهنم یاری می کرد نوشتم و البته یکبار نوشته بودم که به لطف پرشین بلاگ پرید و از بین رفت و من مجبور شدم با این شکم دوباره همه را تایپ کنم

ممنونم از دوستای خوبم که همیشه هستید و با کامنت های دلنشینتان به من در این روزهای حساس زندگی ام دلگرمی میدهید

تا دیداری دوباره

هفته سی و یک

نازنین — Thu, 12 May 2011 06:50:48 GMT

پسرم !

هفته سی و یکم هم تمام شد و من روز به روز به تو نزدیکتر و یا شاید هم دورتر می شوم ... دورتر می گویم چون تو از من جدا میشوی و من می مانم و دلتنگی برای پیدا کردن تو در درونم ...

در این هفته خیلی حرکتهایت جالب و هیجان انگیز شده است و من متوجه شدم حالم خوب است این را از روی تکانهای پرشورت می فهمم گوشه دلم ! دیگر به طور واضح شکمم را جابجا میکنی وسکسکه هایت همچنان ادامه دارد.چقدر خوشحالم که با گرفتن کیت برای ذخیره بند ناف کاری برایت انجام داده ایم ... همین الان کیت را دریافت کردم و نفسی راحت می کشم ولی امیدوارم هیچگاه مجبور نباشی از آن استفاده کنی کوروش نازنینم

از حال و روزم که بگویم این آلرژی حسابی حالم را گرفته است از نیمه های شب شروع میشود و تا ظهر فردا ادامه دارد آبریزش بینی و خارش و سوزش چشم و .... خلاصه کلافه ام میکند ولی سعی میکنم بهش فکر نکنم ..چیزهای مهمتری برای فکر کردن دارم

کلاسهای آمادگی تمام شد تجربه خوبی بود به خصوص برای احسان که حالا درسهای کلاس را با خودش مرور می کندو میداند که جریان از چه قرار است و اینکه بعد از ٣٠سال یاد دردهای مادرش موقع تولد خودش می افتد که چقدر سختی کشیده است و قدرش را بیشتر میداند

پرشورترین قسمت این روزهایم آمدن مامان و باباست .. بله دو روز دیگر تا آمدنشان بیشتر باقی نمانده است و من با ناباوری می شمارم این روزها را ! این آخرها دیگر کم آورده بودم و واقعا به بودنشان نیاز داشتم ... باورم نمی شود انتظار من دیگر تمام میشود و من پدر و مادرم ر ادر آغوش می کشم و غرق بوسه شان میکنم .

این هفته بیشترش به سروسامان دادن به وضع خانه و تمیز کردن آن برای آمدن مامان و بابا گذشت هفت ماهی می شد که خانمان رنگ تمیزی به خودش نگرفته بود و دیگر دلم براش می سوخت و صدایمان میزد که به دادش برسیم

در حال حاضر هم که اینجا نشسته وسر فرصت تایپ می کنم هزارو یک کار نکرده هست که انرژی انجام دادنشان نیست برای بقیه کارها هم ده دقیقه کار می کنم و نیم ساعت به خودم استراحت مفید می دهم

از همه دوستان گلم که به من لطف دارند و برای خواندن نوشته ای من وقت می گذارند بسیار سپاسگزارم

ماندن + هفته سی

نازنین — Tue, 03 May 2011 09:33:00 GMT

روزهای بهاری آریزونا در گذرند و گلهای کاکتوس پدیدار شده اند .... این گلها واقعا زیبا هستند ولی دست زدن به آنها را به هیچ عنوان توصیه نمیکنم :)

اینجا مجتمع مسکونی "پرومونتوری" است جایی که من و احسان دو سال است زیر سقف یکی از خانه های یک خوابه شمالی- جنوبی آن با خاطرات خوب و بدش زندگی کرده ایم . قراردارد ما تمام شده است و با اینکه بسیار به دنبال خانه نو بودیم ، نتوانستیم از این خانه دل بکنیم بنابراین آنرا تمدید کردیم ، چون کفه خاطرات خوشمان سنگینی می کرد ، چون پنجره اتاق خوابمان رو به آسمان آبی و تک درخت بلند سبزروی تپه لانه بهاری گنجشکانی است که جیک جیکشان در صبح روزهای بهاری ، زنگ ساعت بیدار باشمان است و پنجره اتاق نشیمن نمایی بینظیر از غروب خورشیدی است که به ما بدرود می گوید تا درودی را برای وطنمان به ارمغان آورد .به راستی آسمان شهر توسان رنگی دیگر است بر خلاف اینکه می گویند آسمان همه جا یک رنگ است !!!

روزهای پرومونتوری با خاطراتی همراه است که بخش بزرگی از تجربه زندگی جدید در جایی دور از وطن بوده است .داشتن دوستان خوب یکی از هدیه هاییست که پروردگار به ما داد تا کمی تحملمان در برابر دلتنگی بالا رود و کوتاه سخن اینکه :

ای دوسـت بیـا تـا غــم فـــــــــردا نخوریم
ویـن یکـدم عمـــــــــر را غنیــمت شمریم
فـــردا کـــه ازیـن دیــر کهـــــــن در گذریم
بـا هفـت هــزار سالــــــــگان سر بسریم

درس احسان پایان امسال ( میلادی) تمام میشود و ما باید خاطرات ۴ سال و ... را پشت سرمان جا بگذاریم ...البته این عادتی شده است برای ما ، و یکی دیگر از دلایلی که تصمیم گیری برای جابجا شدن را برایمان سخت میکرد همین بستن قرارداد ٧ ماهه بود چون با این وضعیت من خیلی سخت میشد .این مجتمع نمای خوبی دارد و امکانات خوبی برای استفاده تنها دلیل ما برای جابجا شدن یک خوابه بودن خانه بود . ولی در نهایت ماندنی شدیم

ما برای ٨ ماه دیگر در پرومونتوری خواهیم ماند تا زایش پسرمان "کورش" خاطرات خوب روزهای در این خانه بودن را برایمان همیشه و همیشه زنده نگه دارد

فردا آخرین جلسه کلاس آمادگی برای بارداری است :) در جلسه پیش با بخش های مختلف بیمارستان آشنا شدیم و اندکی ترسمان ریخت .. البته دروغ که نگویم از روز موعود میترسم

برای پسرم :

کورشم امروز ٣٠ هفته و ٢ روز است که همراهم هستی و من برای تو و به خاطر وجودت که سرشاراز عشق است آرام شده ام و نتیجه آنرا در حرکت های تو احساس می کنم ... تا ۶٨ روز دیگر نهایت آرامش را برای وجودت که در درونم شکل می گیرد خواهم داشت

١١ روز به آمدن مامان و بابا بیشتر نمونده ....

پی نوشت : مامان امیرضا عزیزم به هیچ عنوان نمی تونم تو وبلاگتون پیغام بزارم فقط می تونم از تو گوگل ریدر بخونم ، برای من فقط قالب وبلاگ باز می شه :(

هفته بیست و نه

نازنین — Sun, 24 Apr 2011 05:34:13 GMT

امروز ٢٩ هفته از با تو بودن تمام شد و وارد هفته ٣٠ می شویم ...

پسرم باورش هنوز برایمان سخت است که زمانی کوتاهی تا در آغوش کشیدنت مانده است و ما مادر و پدری بی قرار شده ایم که روزهارا توی ذهنمان تیک می زنیم و می دانیم که ٧۶ روز دیگر کوروش ما به این دنیا پای خواهد گذاشت.. امیدوارم دنیای نو برایت ارمغانی به همراه داشته باشد که تو را به این دنیا پایبند کند.

گفته بودم حالم خوب نیست و من حالا تبدیل به یک آدم مودی شده ام گاهی خوب و سرحالم و گاهی نه ! جمعه (٢٢ آپریل) که دیروز باشد وقت دکتر داشتم ، دکتر مدام از آمدن مامان و بابا از من سوال می کرد .. شاید می خواست به یادم آورد که روزهای خوب نزدیک است و من باید خودم را آماده کنم برای در آغوش کشیدنشان و به عبارتی به من دلداری می داد .... چقدر سخت است آدم احساساتش را به زبانی غیر از زبان مادری بازگو کند !!!

دوران بارداری سختی نداشتم پس شکایتی نیست .....ولی سخت ترین قسمتش آن بود و هست که هوس چیزی می کنی ولی مامان نیست که برایت باقالی پلو و گوشت درست کند و تو بدون دغدغه پختن و آماده کردن و شستن از خوردنش لذت ببری !!! اینه که خودتان مجبور می شوید باقالی بگیرید و پاک کنید و گوشت را بپزید و به طور کلی خود کفا باشید :) و البته از خوردنش لذت ببرید .. ولی این کجا و آن کجا

ناگفته نماند که من در کل بارداری تا الان به جز غذای ایرانی نتوانسته و نمی توانم لب به هیچ غذایی بزنم و همین کارم را سخت می کند

پنچشنبه شب (٢١ آپریل ) برای اولین بار سکسکه کوروش را متوجه شدم و به احسان گقتم سکسکه می کند ... احسان هم سری به نشانه تایید تکان داد غافل از اینکه باور نکرده است .... دیروز که دکتر بودم هنگام گوش کردن یه صدای قلب دردانه ام دکتر گفت صدای سکسکه را می شنوید ؟؟؟!!! احسان هم با تعجب به من نگاه کرد و گفت واقعا ؟؟!!!! رو به دکتر گفت : دیشب که نازنین گفت باور نکردم و فکر کردم با من شوخی می کند !!!!

جلسه دوم کلاس بارداری هم گذشت و با وجود تمام دانسته ایم مفید و کاربردی خواهد بود .. هفته آینده برای بازدید از بخش زایمان خواهیم رفت

خوابیدن شبهایم کمی مشکل ساز شده است ولی باز هم با عشق به کورش می پذیرم و از سختیهای شیرین این روزها لذت میبرم چون می دانم که تو از ٧۶ روز دیگر تنها برای من و درونم نیستی و من مجبورم عشق داشتنت را با همه تقسیم کنم .

تا آمدن مامان و بابا ٢٠ روز مانده است ...

هفته بیست و هشت

نازنین — Tue, 19 Apr 2011 05:32:48 GMT

٢٨ هفته و دو روز از با تو بودن می گذرد و من به مادر شدنم نزدیکتر می شوم .......

پسرم ، کوروشم تو دردانه من و پدرت هستی و ما تمام تلاشمان در زندگی برای خوشبختی و آرامش تو خواهد بود ... امیدوارم توانش را داشته باشیم

هفته گذشته از نظر روحی برای من هفته خوبی نبود خیلی سخت گذشت ولی گذشت !! با همکاری احسان از نظر روحی کمی به خودم برگشتم .. شاید دوری از وطن یکی از دلایل بارز دامن زدن به این مشکلات باشد ...

سه شنبه هفته گذشته(١٢ آپریل ) با دکترم قرار داشتم که موضوع را در میان گذاشتم و گفت که طبیعی است و با آمدن مامان و بابا به طور کلی برطرف خواهد شد .. وزنم تا این هفته ٢١ پوند (١٠ کیلوگرم) زیاد شده البته من اصلا چاق نشدم و ورم ندارم ... برخلاف باور خوردم که فکر می کردم شکمم اندازه ۶/۵ ماه نیست دکترم گفت که اگر کوچک یا بزرگتر از این ماه باشد حتما سونوگرافی لازم خواهد شد.

من طبق معمول و مثل مامانای دیگه همیشه نگران سلامتی کورش هستم که با صبوری و مهربانی دکترم به آرامش میرسم ولی این آرامش دوامی ندارد ... آزمایش GST , TSH, T4 خوب و نرمال بود و خانم دکتر گفت که بارداری من کاملا نرمال است

سه شنبه شب (١٢ آپریل ) اولین جلسه کلاس پیش از زایمان بود که به همراه احسان رفتیم برای احسان بر خلاف آنچه فکر می کرد آمورزنده بود اما برای من که همش در حال خواندن کتاب و... هستم کمی تکراری !! البته هدف من برای شرکت در این کلاس آموزش احسان بود که کمی برای همکاری در "لیبر" آماده شود . این کلاس 5 جلسه خواهد بود

روز شنبه ١۶ آپریل ساعت ۵ صبح برای "کله پاچه " به همراه ٢٠ نقر دیگر مهمان یکی از دوستان بودیم .... نخندید برای ما که خیلیییییییی کم این پیش می آید مثل یک رویا بود ... ساعت ۴:٣٠ صبح بالای کله پاچه حاضر و آماده بودیم و خودمون رو حسابی ساختیم :) بعدش هم خودمون رو مهمون یه کوهنوردی سبک برای هضم چربی اضافه نمودیم ....

بعدازظهر هم استخر و جکوزی و ... شام هم بیرون خوردیم و منزل یکی از دوستان روبرای دیدن یک فیلم خوب انتخاب کردیم :) شاید برای روحیه ام خیلی خوب بود ... احسان تمام تلاشش را برای خوب شدم حالم می کند .... و من فکر می کنم پدر خوبی نیز خواهد بود

دیگر چیزی به دیدار مامان . بابا نمانده و شمارش معکوس آغاز می شود .... ٢۵ روز

کوروش

نازنین — Thu, 07 Apr 2011 23:17:03 GMT

روزهای خوبیست این روزها ..... پر از انرژی هستم البته به جز گهگاهی

تو همچون دانه ایی در خاک در درونم رشد می کنی .... تکانهایت زیادشده است .... چند روز پیش تمرکز کردم که تکانهایت را بشمارم که بدانم آیا در ساعت ١٠ تا می شود یا نه ! تا شروع کردم به شمارش در ۵ دقیقه اول ٨ تا ضربه وارد کردی و چشمان من گرد شده به بیرون آمد .... این هم از شمارش مادر خانومی :)

پسرم نامهای زیادی برایت انتخاب کرده بودیم ولی در نهایت هیچ نامی را بهتر و پر معنی تر از "کوروش" پیدا نکردیم .... بنابراین نام تو "کوروش" خواهد بود ..... معنای این نام برای همه آشناست و همه با شنیدن آن یاد بزرگترین مرد تاریخ ایران زمین خواهند افتاد ...کوروش در لغت به معنای روشنایی و خورشید نیز هست .... امیدوارم تو هم این نام را دوست داشته باشی و به داشتن آن افتخار کنی. چون همه ما ایرانیان به کوروش افتخار می کنیم

دو شب پشت سر هم تورا تو خواب دیدم و تو یه کوچولوی چشم و ابرو سیاه بودی با موهای مشکی مثل خودم البته ناگفته نماند که سفیدی پوستت شبیه باباجونت بود جالب اینجا بود که دو شب این خواب رو دیدم و تو در هر دو خواب من یه شکل و یه اندازه بودی . وقتی برای احسان خواب را تعریف کردم ... کمی فکر کرد و گفت خیلی دوست دارم بدونم که کوروش واقعا چه شکلی می شه !!

دوست دارم کوچولوی دوست داشتنی من و تنها آرزوی من سلامتی تو هست و بس

امروز ٢۶ هفته و ۶ روز هست که تو درونم هستی ، کنار من و من از عطر تو سرمستم ...تا امروز ١٧ پوند وزن اضافه کردم و تا به حال از ورم و چاقی خبری نیست و به عقیده خودم شکمم هم بزرگ نشده است .... احساس خوبی دارم و به جز گرفتگی پا که گهگاهی اتفاق می افتد هیچ شکایتی نیست که آن هم با عشق دیدار تو از یاد میرود .... صبور شده ام خیلی صبور این را می گویم برای اینکه هیچ وقت آدم صبوری نبوده ام در زندگی ..... پسرم ممنونم که به من درس صبر میدهی

کودک

در زهدان مادر

آرام خفته بود

مانند دانه‌ای

که در عمق ِ خاک

مادر

به قطران ِ قندیل‌ها

در آفتاب ِ آخر ِ اسفندماه

گوش سپرده بود

و به نارنج‌های ِ برف گرفته نگاه می‌کرد

که از زمستان ِ سخت ِ سال

جان به در برده بودند

لب‌هاش

به ناگاه

چون غنچه‌ای شکفت

و خندان

زمستان را نگریست

که آب می‌شد

دستی بر شکم کشید

و نزاده فرزند را گفت:

برگ ِ تازه

جای ِ برگ ریخته را نمی‌گیرد

علیرضا روشن